تاریخچه ساخت مترو پاریس

متروی پاریس: تاریخچه ساخت آن

ساخت متروی پاریس یک انقلاب واقعی در پایتخت فرانسه بود. با نزدیک شدن به نمایشگاه جهانی 1900، اولین خط متولد شد. شهرهای بزرگ فرانسه نیز از این روند پیروی کرده اند.

امکان ایجاد شبکه راه آهن در پاریس در اوایل سال 1845 در نظر گرفته شد. اما این ایده برای چندین دهه به عنوان یک پروژه باقی ماند. در واقع، دو دیدگاه مخالف هستند.

شهرداری پاریس خدماتی را تحت اختیار خود می خواهد که بیش از همه به ساکنان شهر خدمت کند.

شرکت های راه آهن و دولت، به نوبه خود، خواهان شبکه ای هستند که خطوط موجود را گسترش دهد.

سپس به مدت نیم قرن پروژه های کم و بیش عجیب و غریب، در مقابل پس زمینه ای از درگیری بین ایالت و شهر پاریس، یکی دیگر را دنبال کردند:

اولی خواهان اتصال ایستگاه های ترمینال از طریق شبکه ای گسترده بود، در حالی که دومی به شدت خواستار اتصال ایستگاه های ترمینال از طریق یک شبکه گسترده بود.

در مخالفت با شرکت‌های بزرگ راه‌آهن، می‌خواهد شبکه‌ای با منافع محلی و با گیج کاهش‌یافته، به شدت محدود به داخل شهری پاریس بسازد.

پس از سال ها رکود، بالاخره رشد جمعیت و افکار عمومی است که اوضاع را تغییر خواهد داد. مسئولیت طراحی مترو بر عهده شهرداری پاریس است.

نزدیک بودن نمایشگاه جهانی 1900 سرانجام در سال 1895 به تصمیم برای اجرای یک شبکه زیرزمینی، الکتریکی و گیج کاهش یافته منجر شد که نشان دهنده پیروزی شهر بود.

در سال 1896، پروژه ای که توسط Fulgence Bienvenüe و Edmond Huet طراحی شده بود پذیرفته شد.

این برای ساخت شش خط با سه خط اضافی در نظر گرفته شده است. کار در اکتبر 1898 آغاز شد.

اولین خط در ژوئیه 1900 افتتاح شد. با اتصال Porte de Vincennes به Porte-Maillot، دسترسی به مکانی را فراهم کرد که در آن بازی های المپیک تابستانی 1900 برگزار شد.

مطالب مرتبط : بزرگترین درام متروی پاریس

اولین خطوط مترو با موفقیت زیادی روبرو شد. پاریسی ها آن را به عنوان یک صرفه جویی در زمان با راحتی خاصی در مقایسه با سایر وسایل حمل و نقل عمومی می بینند.

گسترش مترو به حومه های مجاور توسط فرمانداری در سال 1929 تصمیم گرفت.

اما به دلیل جنگ جهانی دوم، تا سال 1949 بود که این پیشرفت جدید واقعاً احساس می شد.

در آن سال، 9 الحاق به Neuilly، Vincennes، Levallois-Perret، Pantin، Ivry-sur-Seine، Boulogne-Billancourt، Lilas و Issy-les-Moulineaux انجام شد.

در آستانه جنگ جهانی دوم، شبکه بیش از 159 کیلومتر برای چهارده خط و 332 ایستگاه گسترش یافت. ترافیک رشد چشمگیری را تجربه کرد و سالانه یک میلیارد مسافر در دوران اشغال رسید.

پس از آن دو دهه پس از جنگ، با از دست دادن علاقه مقامات دولتی به حمل و نقل عمومی به نفع اتومبیل، یک عقبگرد برای توسعه مترو بود.

Régie Autonome des Transports Parisiens (RATP) جدید که در سال 1948 ایجاد شد، با این حال متعهد شد که به تدریج شبکه را مدرن کرده و تصویر آن را به ویژه از طریق نوسازی ایستگاه ها و طراحی اولین متروهای لاستیکی اصلاح کند.

الحاقات جدید شبکه در حومه شهر سرانجام از سال 1970 انجام شد.

در سال 1998، خط 14 متروی پاریس را با ایستگاه‌های بزرگ و قطارهای کاملاً خودکار وارد عصر جدیدی کرد.

قرن بیست و یکم با نوسازی مداوم، اما بالاتر از همه اتوماسیون خطوط موجود، مانند خط 1، نوید قرن تغییرات عمیق برای مترو را می دهد.

اما مهمتر از همه شروع کار در گرند پاریس اکسپرس، دومین شبکه جاده کمربندی در اطراف پاریس، که باید طول شبکه را تا سال 2030 به 400 کیلومتر برساند.

 

تعداد خطوط مترو پاریس در حال استفاده 14 خط   (1) (2) (3) (3a) (4) (5) (6) (7) (7a) (8) (9) (10) (11) (12) (13) (14)

در حال ساخت :  4 خط  (15) (16) (17) (18)

در پروژه: 1 خط (19)

تعداد ایستگاه : 308

طول شبکه 226.9 کیلومتر

میانگین سرعت 21 کیلومتر در ساعت (خط 4) تا 39 کیلومتر در ساعت (خط 14)
حداکثر سرعت 70 کیلومتر در ساعت (80 کیلومتر در ساعت در خط 14)

 

Source:https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Panneau_Naissance_du_M%C3%A9tropolitain.jpg?uselang=fr

Source:https://fr.wikipedia.org/wiki/Histoire_du_m%C3%A9tro_de_Paris